Algo perturbadoramente assustador me acordou de madrugada nesta noite.
Era um grito. Talvez de um adolescente. Gritava por socorro. O silêncio que inundava o bairro era asfixiante. Medonhamente paralisante.
Eu estava sonhando. Mal lembro com o quê. Nunca acordo quando estou sonhando. Nem quando meu cachorro late na minha porta. Se sonho, não acordo.
Talvez seja assim na vida real também. Eu sonho com tantas coisas que acabo não ouvindo o barulho fora da minha cabeça.
Mas essa noite foi diferente. Eu acordei com essa pessoa. Xingava alguém mandando-a tomar no ** e pedia socorro.
Acordei ofegante. Queria fazer alguma coisa, mas faria o que?
Fujo de todos os estereótipos que me cercam, e mesmo assim, tantas vezes me torno escrava deles. Talvez por vontade. Talvez por medo.
Às vezes tenho vontade de mudar o mundo; mesmo que seja sozinha. Que qualquer coisa fique diferente, já é suficiente. Ajudar todas as pessoas que estao na rua. Distribuir dinheiro a todos que tem dívidas. Curar todos os doentes. Orar com todos os perdidos e tristes. Abraçar todos que quiser ( precisando eles ou não). Fazer qualquer coisa que faça as pessoas ao meu redor perceberem que o lixo em que elas vivem pode ser jogado em um lugar que não seja o coração delas. Que não seja a vida delas. Há coisas muito melhores do que procurar qualquer coisa em uma lata de lixo que nos faça subsistir um minuto a mais. Mesmo que este minuto seja dos mais tristes e solitários.
Sempre existe algo melhor.
Não me conformo facilmente. Nem com o bem, nem o mal. Como pode existir alguém que se conforme em ser triste, vazio e solitário? Me recuso acreditar que esse alguém nunca sentiu raiva de si mesmo por essa vida que tem.
Deus nos dá a vida. Mas somos responsáveis por ela. Ninguém é coitado nesse mundo.
Todos pagamos o preço por esse lixo que cultivamos.
Eu não levantei da cama para abrir a janela e pelo menos ver o que acontecia com o xingador que precisava de ajuda. Apenas chorei pela minha incapacidade de abrir a mão, de fazer qualquer diferença em um lixo a céu aberto que chamamos de vida.
Chorei e orei, pelo ser perdido que vagava sem casa numa madrugada gelada numa rua rica e deserta da maior cidade do país. O "guarda" apitava ruidosamente. A quem ele queria enganar com aquele apito? Estava defendendo a quem afinal?
A quem dormia o sono profundo?
A quem temia a janela aberta e um pedido direto e inútil?
A si mesmo?
A quem você protege do lixo que criamos para nós mesmos?
Vie x Déchets
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
Quelque chose perturbatricement terrible s'm'est réveillé d'aube dans cette nuit.
C'était un cri. Peut-être d'un adolescent. Il criait par aide. Le silence qui inondait le quartier était asphyxiant. Peureusement paralisante.
Je rêvais. Mal je rappelle avec quoi. Jamais accord quand je rêve. Ni quand mon chien aboie dans ma porte. Si rêve, non accord.
Peut-être c'est ainsi dans la vie réelle aussi. Je rêve avec autant choses que je finisen n'entendant pas n n'entendant pas le bruit excepté de ma tête.
Mais cette nuit a été différente. Je me suis réveillé avec cette personne. Xingava quelqu'un en l'ordonnant de prendre dans la ** et demandait aide.
Je me suis réveillé haletant. Il voulait faire quelque chose, mais il ferait ce que ?
Je fuis de tous les stéréotypes qui m'entourent, et néanmoins, autant fois me tour esclave d'elles. Peut-être par volonté. Peut-être par peur.
Quelquefois j'ai envie de changer le monde ; même que c'est seul. Que n'importe quoi il soit différent, déjà c'est suffisant. Aider à toutes les personnes qui estao dans la rue. Distribuer argent à l'lequel il a des dettes. Guérir tous les malades. Prier avec les tous perdus et tristes. Étreindre tous qui voudront (en ayant besoin ils ou non). Faire n'importe quoi auquel il fasse les personnes à mon contour percevoir que les déchets où elles vivent peut être joué dans une place qui n'est pas le coeur d'elles. Que ce n'est pas la vie d'elles. Il y a des choses très meilleures de ce qu'il cherchera n'importe quoi dans une boîte de déchets qui nous fassent subsister une minute plus. Même si cette minute c'est plus tristes et solitaires.
Toujours existe quelque chose mieux.
Je ne me conforme pas facilement. Ni avec le bien, ni le mal. Comment peut exister quelqu'un que si comme à être triste, vide et solitaire ? Je me refuse de croire que celui-là quelqu'un n'a pas jamais senti de la colère d'elle même par cette vie qui a.
Dieu nous de l'A vie. Mais nous sommes responsables d'elle. Personne n'est pas coitado dans ce monde.
Tous nous payons le prix par ces déchets que nous cultivons.
Je n'ai pas soulevé du lit pour ouvrir la fenêtre et pour le moins voir ce qui arrivait avec la xingador qui avait besoin d'aide. Seulement j'ai pleuré par mon incapacité d'ouvrir la main, de faire toute différence dans des déchets à ciel ouvert que nous appelons de vie.
J'ai pleuré et ai prié, l'être perdu qui vaquait sans maison dans une aube gelée dans une rue riche et déserte de la plus grande ville du pays. La « garde » sifflait bruyamment. À l'quel il voulait tromper avec ce sifflement ? Il défendait qui après tout ?
Qui dormait le sommeil profond ?
Qui craignait la fenêtre ouverte et une demande directe et inutile ?
À lui même ?
Auquel tu vous protégez dont des déchets nous créons pour nous-mêmes ?
Basura de la vida x
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
Algo de forma preocupante espantoso me despertó del amanecer en esta noche.
Era un grito. Quizás de un adolescente. Gritó hacia fuera para la ayuda. El silencio que inundó el cuarto sofocaba. Paralisante horrible.
Soñaba. Recuerdo gravemente con lo que. Nunca acuerdo cuando estoy soñando. Ni cuando mi perro raspa en mi puerta. Si sueño, no acuerdo.
Quizás cualquiera así en el de la vida real también. Soño con tantas cosas de que acabe el no oír que la raqueta está de mi cabeza.
Pero esta noche era diferente. Desperté con esta persona. Xingava alguien que ordena para tomarlo en ** y pedido ayuda.
Desperté el jadeo. ¿Deseó hacer una cierta cosa, pero haría lo que?
Funciono exactamente lejos de todos los estereótipos que me rodeen, y así, tantas veces esclavizó el torno de ellos. Quizás para la voluntad. Quizás de miedo.
A los tiempos que tengo cambiará el mundo; exactamente que ella está sola. Que cualquier cosa es diferente, ya es bastante. Para ayudar a toda la gente a que estao en la calle. Para distribuir el dinero a ése tiene deudas. Para curar a toda la gente enferma. Para rogar con todo perdido y los tristes. Para abrazar todo el eso a desear (necesitando ellos o no). Hacer cualquier cosa que haga a gente a mi redor para percibir que la basura donde ella vive se puede jugar en un lugar que no sea el corazón de ella. Que no es la vida de ellos. Tiene cosas muy mejores qué para mirar cualquier cosa en una poder de la basura que en marcas ellas al subsistir un minuto más. Exactamente que este minuto está de la más triste y de solitario.
Algo existe siempre mejor.
No estoy satisfecho fácilmente. Ni con el bueno, ni el mal. ¿Cómo puede existir alguien que si como en ser triste, vacío y solitario? Opongo para creer que este alguien nunca sintiera la cólera de sí mismo exactamente para esta vida que tiene.
Dios en los que está de una vida. Pero somos responsables de él. Nadie es coitado en este mundo.
Todos pagamos el precio esta basura que cultivemos.
No aumento de la cama abrí la ventana y por lo menos viendo qué él sucedió con el xingador ese él necesitó la ayuda. Pero grité para que mi incapacidad abra la mano, para hacer cualquier diferencia en una basura el cielo abierto que llamamos vida.
Grité y rogué, para ser perdido que hicieron vacantes sin la casa en un amanecer congelado en los ricos y la calle del desierto de la ciudad más grande del país. El “protector” silbado ruidoso. ¿Quién deseó ser engañoso con ese silba? ¿Defendía a quién después de todos?
¿Quién profundamente el sueño durmió?
¿Quién temió la ventana abierta y una orden directa e inútil?
¿Sí mismo exactamente?
¿Quién usted protege de la basura que creamos para nosotros ourselves?
Immondizia di vita x
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
Qualcosa disturbingly frightful lo ha svegliato dell'alba in questa notte.
Era un grido. Forse di un adolescente. Ha gridato fuori per il sussidio. Il silenzio che ha sommerso il quarto stava soffocando. Paralisante Direful.
Stavo sognando. Mi ricordo di male con che cosa. Mai accordo quando sto sognando. Né quando il mio cane scorteccia nel mio portello. Se sogno, non accordo.
Forse uno così nell'in vivo anche. Sogno con altretante cose che rifinisco non sentire che il racket è della mia testa.
Ma questa notte era differente. Ho svegliato con questa persona. Xingava qualcuno che ordina per prenderlo nel ** e chiesto il sussidio.
Ho svegliato gasping. Ha desiderato fare una certa cosa, ma farebbe che cosa?
Mi allontano esattamente via da tutti i estereótipos che lo circondano e così, altretante volte me ho asservito loro il tornio. Forse per la volontà. Forse da timore.
Ai tempi ch'ho cambierà il mondo; esattamente che è sola. Che tutta la cosa è differente, già è abbastanza. Per aiutare a tutta la gente che estao nella via. Per distribuire i soldi a quello ha debiti. Per curare tutta la gente ammalata. Per pregare con tutto il perso e quei tristi. Per abbracciare tutto quello da desiderare (avendo bisogno o non). Fare tutta la cosa che incita la gente al mio redor per percepire che l'immondizia dove vivono può essere giocato in un posto che non è il cuore di loro. Che non è la durata di loro. Ha cose molto migliori di che cosa per osservare tutta la cosa in una latta dell'immondizia che nelle marche loro a subsistir un minuto di più. Esattamente che questo minuto è di più triste e di solitario.
Qualcosa esiste sempre più meglio.
Non mi convinco facilmente. Né con il buon, né la malvagità. Come può esistere qualcuno che se come in essere triste, vuoto e solitario? Oppongo credere che questo qualcuno non abbia ritenuto mai esattamente la rabbia di se per questa vita che ha.
Dio in quei di una vita. Ma siamo responsabili di esso. Nessuno è coitado in questo mondo.
Tutti paghiamo il prezzo questa immondizia che coltiviamo.
Non l'aumento della base ho aperto la finestra ed almeno vedendo che cosa ha accaduto con il xingador quel ha avuto bisogno del sussidio. Ma ho gridato affinchè la mia incapacità apra la mano, per rendere a tutta la differenza in un'immondizia il cielo aperto che denominiamo la vita.
Ho gridato ed ho pregato, per essere perso che sono diventato liberi senza casa in un'alba congelata in i rich e la via del deserto della città più grande del paese. “La protezione„ fischiata rumorosamente. A chi ha desiderato essere ingannevole con il quel fischia? Stava difendendo a chi dopo tutti?
A chi in profondità il sonno ha dormito?
A chi ha temuto la finestra aperta e un ordine diretto ed inutile?
In se esattamente?
A chi proteggete dell'immondizia che generiamo per noi noi stessi?
Abfall des Leben-x
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
Schreckliches etwas störend wachte mich von Dämmerung in dieser Nacht auf.
Es war ein Shout. Möglicherweise von einem Jugendlichen. Es schrie heraus für Hilfsmittel. Die Ruhe, die das Viertel überschwemmte, erstickte. Direful paralisante.
Ich träumte. Schlecht erinnere mich ich mit, was. Nie Vereinbarung, wenn ich träume. Noch wenn mein Hund in meiner Tür bellt. Wenn Traum, nicht Vereinbarung.
Möglicherweise irgendein folglich im realen Leben auch. Ich träume mit da vielen Sachen, die ich nicht, beende zu hören, daß der Schläger von meinem Kopf ist.
Aber diese Nacht war unterschiedlich. Ich wachte mit dieser Person auf. Xingava jemand, das bestellt, um es im ** und um Hilfsmittel gebeten zu nehmen.
Ich wachte das Keuchen auf. Es wollte irgendeine Sache bilden, aber es würde bilden, was?
Ich laufe genau weg von allen estereótipos, die mich umgeben, und folglich, da viele Male versklavte ich Drehbank von ihnen. Möglicherweise für Willen. Möglicherweise von der Furcht.
Zu den Zeiten, die ich habe, ändert die Welt; genau, daß sie allein ist. Daß jede mögliche Sache, bereits unterschiedlich ist, ist genug. Zu allen Leuten denen helfen estao in der Straße. Um Geld auf das zu verteilen hat es Schulden. Alle kranken Leute kurieren. Mit ganz verlorenem und den traurigen beten. Alles das umarmen zum zu wünschen (benötigend sie oder nicht). Jede mögliche Sache zu bilden die die Leute zu meinem redor wahrnehmen läßt daß der Abfall wo sie leben kann in einem Platz gespielt werden der nicht das Herz von ihnen ist. Daß es nicht das Leben von ihnen ist. Es hat sehr bessere Sachen von was, zum jeder möglicher Sache in einer Abfalldose die in den Marken sie zum subsistir mehr zu schauen eine Minute. Genau, daß diese Minute von traurigstem und von alleinem ist.
Etwas besteht immer besser.
Mir erfülle mich nicht leicht. Noch mit dem guten noch dem übel. Wie kann bestehen jemand, das wenn wie beim Sein traurig, leer und allein? Ich setze entgegen, um zu glauben, daß dieser jemand nie Zorn von sich genau für dieses Leben glaubte, das hat.
Gott in den des Lebens. Aber wir sind für es verantwortlich. Niemand ist coitado in dieser Welt.
Alle zahlen wir den Preis für diesen Abfall, den wir kultivieren.
Ich nicht Erhöhung des Betts öffnete das Fenster und mindestens sehend was er mit dem diesem xingador geschah, er benötigte Hilfsmittel. Aber ich schrie, damit meine Unfähigkeit die Hand öffnet, um jeden möglichen Unterschied bezüglich eines Abfalls den geöffneten Himmel zu bilden, daß wir das Leben benennen.
Ich schrie und ich betete, für das verlorene Sein, daß ohne Haus in einer Dämmerung frei wurden, die in Rich eingefroren wurde und Wüste Straße der größten Stadt des Landes. Der „Schutz“ laut gepfiffen. Zu wem wollte es mit diesem trügerisch sein pfeift? Es verteidigte zu, wem nach allen?
Zu wem tief schlief Schlaf?
Zu wem fürchtete es das geöffnete Fenster und einen direkten und unbrauchbaren Auftrag?
Selbst genau?
Zu wem schützen Sie sich vom Abfall, den wir für uns selbst verursachen?
Life x Garbage
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
Something disturbingly frightful woke up me of dawn in this night.
It was an shout. Perhaps of an adolescent. It cried out for aid. The silence that flooded the quarter was suffocating. Direful paralisante.
I was dreaming. Badly I remember with what. Never agreement when I am dreaming. Nor when my dog barks in my door. If dream, not agreement.
Perhaps either thus in the real life also. I dream with as many things that I finish not hearing the racket is of my head.
But this night was different. I woke up with this person. Xingava somebody ordering to take it in ** and asked for aid.
I woke up gasping. It wanted to make some thing, but it would make what?
I exactly run away from all the estereótipos that surround me, and thus, as many times me enslaved lathe of them. Perhaps for will. Perhaps from fear.
To the times I have will to change the world; exactly that she is alone. That any thing is different, already is enough. To help to all the people who estao in the street. To distribute money to that it has debts. To cure all the sick people. To pray with all lost and the sad ones. To hug all that to want (needing they or not). To make any thing that makes the people to my redor to perceive that the garbage where they live can be played in a place that is not the heart of them. That it is not the life of them. It has very better things of what to look any thing in a garbage can that in makes them to subsistir one minute more. Exactly that this minute is of saddest and solitary.
Something always exists better.
I am not satisfied myself easily. Nor with the good, nor the evil. How can exist somebody that if as in being sad, empty and solitary? I oppose to believe that this somebody never felt anger of itself exactly for this life that has.
God in the ones of the a life. But we are responsible for it. Nobody is coitado in this world.
All we pay the price for this garbage that we cultivate.
I did not raise of the bed to open the window and at least seeing what he happened with the xingador that he needed aid. But I cried for my incapacity to open the hand, to make any difference in a garbage the open sky that we call life.
I cried and I prayed, for the lost being that became vacant without house in a dawn frozen in a rich and desert street of the biggest city of the country. The “guard” whistled noisily. To who it wanted to be deceptive with that whistle? It was defending to who after all?
To who deep sleep slept?
To who it feared the open window and a direct and useless order?
Itself exactly?
To who you protect of the garbage that we create for we ourselves?
Avskräde för liv x
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
Något som disturbingly var hiskelig, vaknade upp mig av gryning i denna natt.
Det var ett rop. Kanske av en tonåring. Det grät för bistår ut. Tystnaden, som översvämmade inkvartera, kvävde. Direful paralisante.
Jag drömmde. Dåligt minns jag med vad. Aldrig överenskommelse när drömma för I-förmiddag. Nor när mitt förfölja skäll i min dörr. Om dröm, inte överenskommelse.
Kanske endera thus i verkliga livet också. Jag drömm med så många saker som jag avslutar inte utfrågning som, racket är av mitt huvud.
Men denna natt var olik. Jag vaknade upp med denna person. Xingava någon som beställer för att ta det i ** och som frågar för, bistår.
Jag vaknade upp att kippa. Det önskade att göra något ting, men skulle det gör vad?
Jag kör exakt i väg från alla estereótipos som omger mig, och thus, så många tider förslavade jag drejbänken av dem. Kanske för ska. Kanske från skräck.
Till tiderna har jag ska för att ändra världen; exakt att hon är ensam. Att något ting är olikt, redan, är nog. Att hjälpa till alla folk som estao i gatan. För att fördela pengar till det har det skulder. Att kurera alla sjukt folk. Att be med all borttappadt och de ledsna. Att krama allt det som ska önskas (behöva dem eller inte). Att göra något ting, som gör folket till min redor för att märka att avskrädet var de bor, kan lekas i en förlägga som inte är hjärtan av dem. Att det inte är livet av dem. Det har mycket bättre saker av vad som ser något ting i en avskrädecan som i makes dem till minimal subsistir en mer. Exakt att detta minimalt är av mest ledsen och ensligt.
Något finns alltid bättre.
I förmiddag som inte lätt tillfredsställs jag själv. Nor med godan nor ondskan. Hur kan finnas någon som om som i att vara ledset, tomt och ensling? Jag motsätter för att tro att denna någon klädde med filt aldrig ilska av honom exakt för detta liv som har.
Gud i de av ett liv. Men vi är ansvariga för den. Ingen är coitadoen i denna värld.
Alla betalar vi prissätta för denna avskräde som vi odlar.
Jag inte lönelyften av sängen öppnade fönstret, och åtminstone se vad han händde med den xingadoren, han behövde att bistå. Men jag grät för att min incapacity ska öppna räcka, för att göra någon skillnad i en avskräde den öppna skyen den oss appellliv.
Jag grät, och jag bad, för borttappadt vara som blev vakant utan huset i en gryning som frystes i rich och ökengatan av den största staden av landet. ”Vakten” som bullersamt visslas. Till vem önskade det att vara bedrägligt med den vissling? Det försvarade till vem efter alla?
Till vem djupt sovade sömn?
Till vem fruktade det det öppna fönstret, och beställer en rikta och onyttigt?
Sig själv exakt?
Till vem skyddar du av avskrädet som vi skapar för oss oss själva?
Отброс жизни x
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
Что-то disturbingly страховитое wake up я рассвета в этой ноче.
Было окриком. Возможно подростка. Оно заплакало вне для помощи. Безмолвие затопило четверть душило. Direful paralisante.
Я мечтал. Плох я вспоминаю с. Никогда согласование когда я мечтаю. Ни когда моя собака лаяет в моей двери. Если сновидение, не согласование.
Возможно то таким образом в реальной жизни также. Я мечтаю с так много вещами я заканчиваю не услышать ракетка моей головки.
Но эта ноча была друг. Я wake up с этой персоной. Xingava кто-нибудь приказывая для того чтобы принять его в ** и ask for помощи.
Я wake up задыхаться. Оно хотело сделать некоторую вещь, но оно сделало бы?
Я точно бегу далеко от всех estereótipos окружают меня, и таким образом, так много времена я поработил lathe их. Возможно для воли. Возможно от страха.
К временам, котор я имею изменит мир; точно что она одна. Что любая вещь друг, уже достаточно. Помочь к всем людям estao в улице. Для того чтобы распределить деньг к тому оно имеет задолженности. Вылечить все больные людей. Помолить с совсем lost и унылыми одними. Обнять вс то, котор нужно хотеть (нужно они или не). Сделать любую вещь делает людей к моему redor для того чтобы воспринять что отброс где они живут можно сыграть в местом не будет сердце их. Что не будет жизнью их. Оно имеет очень более лучшие вещи для того чтобы посмотреть любую вещь в чонсервной банке отброса в моделях они к subsistir одна минута больше. Точно что эта минута самого унылого и солитарного.
Что-то всегда существует более лучше.
Я не удовлетворяюсь легко. Ни с хорошим, ни злом. Как смогите существовать кто-нибудь если как в быть уныло, пусто и солитарно? Я сопротивляюсь для того чтобы верить что это кто-нибудь никогда не чувствовало гнев себя точно на эта жизнь имеет.
Бог в одной из жизни. Но мы ответственн для его. Никто будет coitado в этом мире.
Все мы оплачиваем цену для этого отброса мы культивируем.
Я не повышение кровати раскрыл окно и по крайней мере видящ он случил с xingador тем ему была нужна помощь. Но я заплакал для моей неспособности для того чтобы раскрыть руку, для того чтобы сделать любой разницей в отбросе открытого небо что мы вызываем жизнь.
Я заплакал и я помолил, для lost быть что стал вакантно без дома в рассвете, котор замерли в улице богатые люди и пустыни самого большого города страны. «Предохранитель» ый шумно. К оно хотело быть обманчиво с оносвистит? Оно защищало к после всех?
К глубоко сон спал?
К оно опасалось открытое окно и сразу и никудышный заказ?
Сам точно?
К вы защищаете отброса мы создаем для нас себя?
Het leven x Huisvuil
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
Storend angstaanjagend iets wekte me van dageraad in deze nacht.
Het was een schreeuw. Misschien van een adolescent. Het schreeuwde om hulp. De stilte die het kwart overstroomde verstikte. Verschrikkelijk paralisante.
Ik droomde. Slecht herinner ik me met wat. Nooit overeenkomst wanneer ik droom. Noch wanneer mijn hondschorsen in mijn deur. Als droom, niet overeenkomst.
Misschien één van beiden zo in echt ook. Ik droom met zo vele dingen dat ik niet eindig horend de racket van mijn hoofd is.
Maar deze nacht was verschillend. Ik ontwaakte met deze persoon. Xingava somebody die het in ** opdracht geeft tot te nemen en gevraagd om hulp.
Ik wekte omhoog het hijgen. Het wilde één of ander ding maken, maar zou het maken wat?
Ik loop precies vanaf alle estereótipos die me, en zo, zo vaak me verslaafde draaibank van hen omringen. Misschien voor zal. Misschien van vrees.
Aan The Times die ik de wereld zal veranderen heb gehad; precies dat zij alleen is. Dat om het even welk ding verschillend is, reeds is genoeg. Om te helpen aan alle mensen die estao in de straat. Om geld aan dat te verdelen heeft het schulden. Om alle zieke mensen te genezen. Om met verloren allen en de droevige te bidden. Om te willen dat alles te koesteren (vereisend zij of niet). Maken om het even welk ding dat de mensen aan mijn redor maakt om waar te nemen dat het huisvuil waar zij leven in een plaats kan worden gespeeld die niet het hart van hen is. Dat het niet het leven van hen is. Het heeft zeer betere dingen van wat om het even welk ding in een huisvuil te kijken kan dat in meer maakt hen miniem aan subsistir één. Precies dat deze minuut van het droevigst en solitair is.
Iets bestaat altijd beter.
Ik ben niet gemakkelijk tevreden. Noch met het goed, noch het kwaad. Hoe kan somebody dat als zoals in het zijn leeg solitair droevig, en bestaan? Ik verzet me om te geloven dat dit somebody nooit woede precies van zich voor dit leven voelde dat heeft.
God in degenen van het leven. Maar wij zijn verantwoordelijk voor het. Niemand is coitado in deze wereld.
Allen betalen wij de prijs voor dit huisvuil dat wij cultiveren.
Ik hief niet van het bed op om het venster en te openen minstens het zien van wat hij met xingador gebeurde dat hij hulp nodig had. Maar ik schreeuwde voor mijn onvermogen om de hand te openen, om tot om het even welk verschil in een huisvuil de open hemel te maken dat wij het leven roepen.
Ik schreeuwde en ik bad, voor verloren zijnd die zonder huis in een dageraad die in rijken en woestijnstraat van de grootste stad van het land wordt bevroren leeg werd. De „lawaaierig gefloten wacht“. Aan wie het bedrieglijk wilde met dat fluitje zijn? Het verdedigde aan wie na allen?
Aan wie de diepe slaap sliep?
Aan wie het vreesde het open venster en een directe en nutteloze orde?
Zelf precies?
Aan wie u beschermt van het huisvuil dat wij voor wij zelf creëren?
حياة [إكس] نفاية
Automatically translated into Arabic thanks to WorldLingo
أفاقني شيء بشكل مزعج مرعبة من فجر في هذا ليلة.
هو كان هتاف. ربّما من مراهقة. هو صرخ خارجا لمعونة. خنق الحالة سكون أنّ فاض الربع كان. [برليسنت] رهيبة.
أنا كان حلمت. على نحو رديء يتذكّر أنا مع ماذا. أبدا إتفاق عندما يحلم أنا. ولا عندما ينبح كلبي في بابي. إن حلم, لا إتفاق.
ربّما أحد لذلك في ال [رل ليف] أيضا. أنا أحلم مع [أس مني] أشياء أنّ أنا أنهي لا يسمع المضرب من رأسي.
غير أنّ كان هذا ليلة مختلفة. أنا أفقت مع هذا شخص. [إكسينغفا] واحد ما يأمر أن يأخذ هو في ** ويسأل لمعونة.
أنا أفقت يلهث. هو أراد أن يجعل بعض شيء, غير أنّ هو جعل ماذا?
أنا تماما أركض بعيدا من [ألّ ث] [إسترتيبوس] أنّ يحيطني, ولذلك, [أس مني] أوقات استعبد ي مخرطة من هم. ربّما لإرادة. ربّما من خوف.
سيغيّر إلى الأوقات أنا أتلقّى أن العالم; تماما أنّ هو بانفراد. أنّ أيّ شيء مختلفة, سابقا كافي. أن يساعد إلى [ألّ ث] الناس الذي [إستو] في الشارع. أن يوزّع مال إلى أنّ يتلقّى هو أديان. أن يعالج [ألّ ث] الناس مريضة. أن يصلح مع جميعا ضائعة والحزينة أحد. أن يعانق كلّ أنّ أن يريد (يحتاج هم أو لا). أن يجعل أيّ شيء أنّ يجعل الالناس إلى [ردور] ي أن يلاحظ أنّ النفاية حيث هم يعيشون يستطيع كنت لعبت في مكان أنّ ليس القلب من هم. أنّ ليس هو الحياة من هم. هو يتلقّى أشياء جيّدة جدّا من ماذا أن ينظر أيّ شيء في نفاية علبة أنّ في صنع هم إلى [سوبسستير] واحدة دقيقة أكثر. تماما أنّ هذا دقيقة من حزينة ومتوحّدة.
يتواجد شيء دائما على نحو أفضل.
أنا لا أرضىبنفسي بسهولة. ولا مع الجيّدة, ولا الشر. كيف يستطيع تواجدت واحد ما أنّ إن بما أنّ في يكون حزينة, يخلو ومتوحّدة? أنا أتعارض أن يصدق أنّ [فلت] هذا واحد ما أبدا حالة من بنفسي تماما ل هذا حياة أنّ يتلقّى.
إلهة في الأحد من الحياة. غير أنّ نحن مسؤولة ل هو. لا أحد [كيتدو] في هذا عالم.
كلّ يدفع نحن السعر ل هذا نفاية أنّ نحن نزرع.
فتح أنا لا إرتفاع من السرير أن النافذة وعلى الأقلّ يرى ماذا هو حدث مع ال [إكسينغدور] أنّ هو احتاج معونة. غير أنّ صرخ أنا لعدم قدرتي أن يفتح اليد, أن يجعل أيّ فرق في نفاية السماء مفتوحة أنّ نحن ندعو حياة.
أنا صرخت وصلح أنا, للضائعة يكون أنّ أصبحوا شاغرة دون منزل في فجر يجمّد في أغنياء وصحراء شارع من المدينة كبيرة من البلد. ال "حارسة" ييصفّر [نويسلي]. إلى الذي هو أراد أن يكون خادعة مع أنّ ييصفّي? هو كان دافع إلى الذي بعد كلّ?
إلى الذي عميقا نوم نام?
إلى الذي هو خشي النافذة مفتوحة ومباشرة وأمر نافعة?
بنفسي تماما?
إلى الذي أنت تحمي من النفاية أنّ نحن نخلق ل نحن بنفسي?
Elas são medrosas. Sim. Tem medo do dia. Simplesmente não aparecem se há alguma luz.
available in: Portuguese (original) | French | Spanish | Italian | German | English | Swedish | Russian | Dutch | Arabic 
Um ano.
